เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก

คุณเคยอยู่คนเดียวเงียบๆ หลายๆวันไหมครับ

ตอนนี้ผมกำลังทำอย่างนั้นอยู่

ไม่ต้องตกใจหรือแปลกใจที่ทำไมผมถึงต้องทำอย่างนั้น เพราะส่วนมากคนที่ทำแบบนั้นก็คือ คนที่เครียด หรือไม่ก็คนที่อกหัก

แต่ผมไม่ได้เป็นทั้งสองอย่างครับ

ผมก็แค่อยากจะลองใช้ชีวิตแบบเงียบๆคนเดียวในห้อง

สองวันที่ผมได้ลองทำมา ผมรู้สึกว่า ความเงียบมันก็คือเสียงเสียงหนึ่ง หรือที่เรียกว่า เสียงเงียบ เสียงเงียบก็คือเสียงที่หูเรารับรู้ไม่ได้ คงเหมือนปลาโลโม เอ้ย โลมา ที่ส่งคลื่นเข้าหากัน แต่ต่างกันที่ปลาโลมาส่งคลื่นเพื่อสื่อสารกับปลาโลโม เอ้ย โลมา แต่ว่าผมใช้ความเงียบสื่อสารระหว่างผมกับ ความเหงา

แต่ความเหงามักที่จะรับรู้ก็เมื่อตอนผมคึดถึงมัน แต่ไม่ค่อยที่จะออกมาแสดงเรียกร้องให้ได้รับรู้ว่า เฮ้ย ! ข้าคือความเหงา แวะเวียนมาหาเอ็งแล้วนะ   แต่กลับกลายเป็นเราใช้ความเงียบเพื่อนึกถึงกับความเหงา แล้วให้ความเหงาเข้ามาหาเรา

ละจากเรื่องเหงาๆดีกว่าครับ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ผมเริ่มสื่อสารกับความเหงาอีกแล้ว

วันนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงต้องมาเขียนอะไรแบบเดิม ๆ จะเห้นได้ว่าอะไรที่ผมเขียนมักจะมีความเงียบกับความเหงาติดมาอยู่เสมอ อย่างกับว่ามันขี่คอติดตามไปทุกที่อย่างนั้น

เอาเป็นว่าตอนนี้ผมกำลังเบื่อที่จะอยู่เงียบๆดีกว่า

ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่านเงียบๆ ด้วยกัน

ด้วยความมืดมิดของมุมห้อง
หรือความมืดมัวในจิตใจฉัน
ด้วยความเงียบงันของสรรพสิ่ง
หรือความเงียบงันในตัวฉัน
ด้วยเสียงที่เงียบงัน
ฉันรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เบียดบังในมุมห้อง
ความเงียบเหงาที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกคนเดียว
ลมหายใจเข้าออกของฉัน
เสียงเนื้อผ้าที่เสียดสีกันเมื่อฉันขยับกาย
เสียงสายลมที่ผ่านพัดเข้ามาประทะบานประตู
เสียงบายประตูที่ประทะกับขอบผนังปูนอย่างรุนแรง
เสียงผู้คนพูดคุยกันที่กั้นด้วยฉากประตูหน้าห้อง
ฉันได้ยินทุกเสียง
แต่ในใจฉันไม่รับรู้อะไรเลย

เมื่อแสงดาวและจันทรา
ส่งสะท้อนแสงลงสู้แอ่งน้ำ
ฉันจ้องมองในความมืดมิก
ที่มีแสงจันทรืเป็นแสงเลือนลาง
ฉันจ้องมองอะไร
และฉันสัมผัสอะไร

ฉันจ้องมองความเหงา
ที่มันไม่เคยมีตัวตน
ฉันได้ยินความเหงา
ที่มันไม่เคยส่งเสียง
ฉันสัมผัสความเหงา
ที่มันไม่มีแม้แต่ตันตน
ความว่างป่าวของความเหงา
ที่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้ในตัวมัน
ช่างน่าแปลกใจนัก
ในความไม่มีตัวตน
ฉันในตอนนี้กลับเหมือนโดนกอดรัดร่างอยู่
ฉันไม่รู้สึกอึดอัด
เพียงแค่ฉันกลับกลายเป้นตัวตนของมัน
ตัวตนของความเหงา

ฉัน…คือความเหงา