เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก

ขัปปะเป็นผีหรือสัตว์ในตำนานญี่ปุ่น ขัปปะมีขนสั้น ๆ อยู่บนหัว ที่มือและที่เท้ามีพังผืดติดกันเอาไว้แหวกว่ายน้ำ ตัวสูงราวหนึ่งเมตร บนหัวขัปปะตรงกลางกระหม่อมมีจานรูปไข่ ซึ่งถ้าอายุมากขึ้นจานนี้ก็จะแข็งขึ้นเป็นลำดับ ผิวกายลื่นมากและเปลี่ยนสีไปตามสภาพแวดล้อม

      ไม่ค่อยจะกล้าแนะนำหนังสือหรือสิ่งต่างๆที่ตัวเองพบเจอมาเล่าสู่คนอื่นเท่าไหร่ครับ ด้วยความบ้าๆบอๆที่เล่าแบบจับต้นชนปลายไม่ถูก เลยกลายเป็นว่าไปแนะนำเขา กลับกลายเป็นทำให้เขาไม่อยากอ่านไปเสียเลย

      พูดถึงขัปปะ (บ้างก็เรียก กัปปะ) ถ้าใครพอที่จะคุ้นเคยกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นจะนึกภาพออก ตัวขัปปะเป็นสัตว์ในนิยายที่ชาวญี่ปุ่นได้เล่าขานกันมานานขัปปะเป็นผีหรือสัตว์ในตำนานญี่ปุ่น ขัปปะมีขนสั้น ๆ อยู่บนหัว ที่มือและที่เท้ามีพังผืดติดกันเอาไว้แหวกว่ายน้ำ ตัวสูงราวหนึ่งเมตร บนหัวขัปปะตรงกลางกระหม่อมมีจานรูปไข่ ซึ่งถ้าอายุมากขึ้นจานนี้ก็จะแข็งขึ้นเป็นลำดับ ผิวกายลื่นมากและเปลี่ยนสีไปตามสภาพแวดล้อม ขัปปะเป็นผีหรือสัตว์ในตำนานญี่ปุ่น ขัปปะมีขนสั้น ๆ อยู่บนหัว ที่มือและที่เท้ามีพังผืดติดกันเอาไว้แหวกว่ายน้ำ ตัวสูงราวหนึ่งเมตร บนหัวขัปปะตรงกลางกระหม่อมมีจานรูปไข่ ซึ่งถ้าอายุมากขึ้นจานนี้ก็จะแข็งขึ้นเป็นลำดับ ผิวกายลื่นมากและเปลี่ยนสีไปตามสภาพแวดล้อม ถ้านึกภาพไม่ออกมีภาพแบบน่ารักๆของขัปปะให้ดูกันครับ

 ขัปปะในแบบฉบับของริวโนะสุเกะ อะคุตะงาว่า เล่าถึงเรื่องที่ชายที่โรงพยาบาลโรงจิต (โทนเรื่องส่วนมากของเขานั้นจะเป็นบรรยากาศในโรงพยาบาลโรคจิตซ่ะเป็นส่วนใหญ่) เล่าเรื่องที่ตัวเองตกในในดินแดนของขัปปะ และได้พบเจอกับขัปปะมากมาย

      ในเรื่องนี้ผู้เขียนได้เอาความจริงที่รายล้อมเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในโลกของขัปปะ และมีตัวแทนคือ กวีขัปปะที่ชื่อว่า ทค ทคเป็นขัปปะที่หลีกจากครอบครัว ความเกรงกลัวว่าถ้ามีลูกลูกอาจจะไม่อยากเป็นขัปปะ ซึ่งเรื่องราวในโรคขัปปะที่เกิดขึ้นนั้น สอดคล้องกับการที่อะคุตะงาว่าพบเจอ ทั้งการเกรงกลัวพันธุกรรม เพราะแม่ของเขาป่วยเป็นโรคจิตถึงกับฆ่าตัวตายและพี่ชายก็เหมือนกัน ภาระหนักที่ต้องเลี้ยงดูญาติพี่น้องๆมากๆ  และท้ายที่สุด ทคก็ได้ฆ่าตัวตายเพื่อหลีกหนีกับความจริงที่รายล้อมตัวของเขา

   โลกของขัปปะ เปรียบเสมือนโลกของมนุษย์ในปัจจุบัน โลกที่มีการแย่งชิงผลประโยชน์กัน โลกที่ความเจริญทางวัตถุเข้ามาครอบงำจิตใจ โลกของขัปปะที่ถ่ายทอดทอดออกมาด้วยการเสียดสีโลกของมนุษย์

    อะคุตางาว่าฆ่าตัวตายหลังจากเขียนเรื่องขัปปะจนเพียงแค่สี่เดือน ด้วยการรับประทานยานอนหลับเกินขนาด  แต่ผลงานของเขาก็ได้เป็นที่ศึกษาติดตามกันจนถึงปัจจุบัน

    ปล.มีข้อความบางส่วนจากหนังสือ คำของคนโง่ ที่มัคขัปปะนักปรัชญาเขียนขึ้น มีอยู่หลายประโยคที่ผมชอบมาก

            “พวกเราโชคร้ายกว่ามนุษย์  เพราะมนุษย์ไม่ก้าวหน้าเท่าเราชาวขัปปะ”

            “การดำรงชีวิตที่ฉลาดที่สุดก็คือ การดูถูกขยบธรรมเนียมประเพณีสมัยนั้นไปพลาง แต่ในขณะเดียวกันก้ต้องใช้ชีวิตอยู่ในกรอบประเพณีอย่างเคร่งครัด”