เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก

ด้วยความมืดมิดของมุมห้อง
หรือความมืดมัวในจิตใจฉัน
ด้วยความเงียบงันของสรรพสิ่ง
หรือความเงียบงันในตัวฉัน
ด้วยเสียงที่เงียบงัน
ฉันรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เบียดบังในมุมห้อง
ความเงียบเหงาที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกคนเดียว
ลมหายใจเข้าออกของฉัน
เสียงเนื้อผ้าที่เสียดสีกันเมื่อฉันขยับกาย
เสียงสายลมที่ผ่านพัดเข้ามาประทะบานประตู
เสียงบายประตูที่ประทะกับขอบผนังปูนอย่างรุนแรง
เสียงผู้คนพูดคุยกันที่กั้นด้วยฉากประตูหน้าห้อง
ฉันได้ยินทุกเสียง
แต่ในใจฉันไม่รับรู้อะไรเลย

เมื่อแสงดาวและจันทรา
ส่งสะท้อนแสงลงสู้แอ่งน้ำ
ฉันจ้องมองในความมืดมิก
ที่มีแสงจันทรืเป็นแสงเลือนลาง
ฉันจ้องมองอะไร
และฉันสัมผัสอะไร

ฉันจ้องมองความเหงา
ที่มันไม่เคยมีตัวตน
ฉันได้ยินความเหงา
ที่มันไม่เคยส่งเสียง
ฉันสัมผัสความเหงา
ที่มันไม่มีแม้แต่ตันตน
ความว่างป่าวของความเหงา
ที่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้ในตัวมัน
ช่างน่าแปลกใจนัก
ในความไม่มีตัวตน
ฉันในตอนนี้กลับเหมือนโดนกอดรัดร่างอยู่
ฉันไม่รู้สึกอึดอัด
เพียงแค่ฉันกลับกลายเป้นตัวตนของมัน
ตัวตนของความเหงา

ฉัน…คือความเหงา