เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก

ณ ห้วงรัตติกาลแห่งความหวัง

ราตรีที่มิไร้สุรเสียง
เสียงดนตรีที่บรรเลงจากเสียงกระทบของหยาดน้ำฝนลงสู่พื้นดิน
ไอละอองปลิวแผ่ซ่านผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง
เมื่อสัมผัสใบหน้า…ก็พลันรู้สึกเย็นซ่านเข้าหัวใจ

สายฝนพลันหยุดแล้ว
คงเหลือแสงที่ว่างเปล่า
เป็นเสียงราตรีมอบให้ในคืนที่ม่านรัตติกาลปิดสนิท
หยาดพิรุณที่กระทบสู่เบื้องธรณี
พลันได้กลิ่นไอดินหอมกรุ่นน่าสูดดม
รัตติกาลมีเสียง
มันถูกกำหนดมาหรืออย่างไร
หรือเพียงแต่โดนกลั่นแกล้งด้วยโชคชะตา…

ลมหายใจที่แผ่วเบา กำกับด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ
เสียงร้องไห้ของทารกน้อย ที่เพิ่งลืมตาสัมผัสกับชีวิต
เสียงร่ำไห้เศร้าโศกของผู้ที่ผูกพันธ์
ทวยเทพผู้สังคีตช่างแปลกนัก
เสียงที่เหมือนกัน…แต่ความหมายช่างแตกต่างกันนัก

ห้วงแห่งราตรีเจ้าเอ๋ย
ม่านแห่งรัตติกาลค่อยๆแหวกม่านออกช้าๆ
แสงสุริยาประกายทอแสงแหวกนภาอย่างเงียบงัน
ส่งเป็นสัญญาณการเคลื่อนมาของอรุณรุ่งวันใหม่
รัตติกาลที่เคลื่อนจากไป…ความหวังมิได้รูดม่านจากจรลี

เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก
14-05-51 / 04.27 น.
โรงพยาบาลชัยภูมิ

———————————–

เอาบันทึกเก่าๆของตัวเอง ที่จริงแล้วเอาลงเกือบทุกบล๊อคของตัวเองครับ เลยเอามาลงตรงนี้ด้วย เหอะๆ