เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก

เอ่อ
เรามายืนอยู่ตรงนี้
อยู่อยู่ท่ามกลางผู้ึคนมากมาย
แต่ความรู้สึกที่เหมือนมีเราอยู่เพียงสองคน
ในวันที่..
ในที่ผมพยายามบอกอะไรกับเธอ

เสียงของความเงียบงัน
บรรยากาศที่คนมากมาย
แต่หูของผมกลับอื้ออึง
ผมไม่ยินเสียงอะไร
มีเพียงเสียงของหัวใจที่กำลังกำกับจังหวะ
จังหวะของชีวิตผมที่น่าลุ้นระทึก
หัวใจกำลังจะกำกับชีวิตของผม

อากาศแสนร้อน
แต่ผมกับหนาว
มันเป็นความหนาวที่มาพร้อมกับความร้อน
เหงื่อผุดออกมา
แต่ข้างในมันช่างหนาวยิ่งนัก

วันนี้เป็นวันที่ผมเตรียมพร้อมมากที่สุด
เตรียมพร้อมที่จะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ
ผมเตรียมตัวมาตั้งนาน
เตรียมมาตลอดทั้งชีวิต
ที่จะพูดอะไรกับเธอ

ตอนนี้เธอมายืนอยู่ต่อหน้าของผม
สายตาของเธอเหมือนกับรอคอยวลีที่จะเอ่ยออกมาจากปากของผม
ท่าทางเหมือนกับรอคอยคำตอบของผม
มันทำให้ผมช่างตื่นเ้ต้นเสียเหลือเกิน
แต่ถึงเวลาที่ผมต้องพูดออกไป
คำที่ผมเตรียมไว้ตลอดเวลา
คำพูดที่พร้อมที่จะพูดออกมาตลอดทั้งชีวิ
คำพูดที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผม
กับเธอคนนั้น
…
..
.

เธอยืนอยู่ที่เดิม
ที่ที่ผมพูดอะไรกับเธอ
ผมเดินหันกลับหลัง
มันช่างน่าเสียใจที่สิ่งที่ผมเตรียมที่จะพูดกลับไม่เกิดผลสำเร็จ
แต่มีเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นมาขณะที่ผมหันหลังกลับ
เสียงของเธอคนนั้น
เสียงที่ผมรอคอย
“เธอ”
ผมรอคอยคำพูดต่อไปของเธอ
“ฉันจะให้เวลาเธอย้ายของภายในวันนี้”
“เธอรีบย้ายของออกไปให้่เร็วที่สุด”
“ไม่จ่ายค่าห้องมาสามเดือน”
“ยังจะมาขอผ่อนผันอีก”
มันไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการเลยซักนิด

คุณเคยอยู่คนเดียวเงียบๆ หลายๆวันไหมครับ

ตอนนี้ผมกำลังทำอย่างนั้นอยู่

ไม่ต้องตกใจหรือแปลกใจที่ทำไมผมถึงต้องทำอย่างนั้น เพราะส่วนมากคนที่ทำแบบนั้นก็คือ คนที่เครียด หรือไม่ก็คนที่อกหัก

แต่ผมไม่ได้เป็นทั้งสองอย่างครับ

ผมก็แค่อยากจะลองใช้ชีวิตแบบเงียบๆคนเดียวในห้อง

สองวันที่ผมได้ลองทำมา ผมรู้สึกว่า ความเงียบมันก็คือเสียงเสียงหนึ่ง หรือที่เรียกว่า เสียงเงียบ เสียงเงียบก็คือเสียงที่หูเรารับรู้ไม่ได้ คงเหมือนปลาโลโม เอ้ย โลมา ที่ส่งคลื่นเข้าหากัน แต่ต่างกันที่ปลาโลมาส่งคลื่นเพื่อสื่อสารกับปลาโลโม เอ้ย โลมา แต่ว่าผมใช้ความเงียบสื่อสารระหว่างผมกับ ความเหงา

แต่ความเหงามักที่จะรับรู้ก็เมื่อตอนผมคึดถึงมัน แต่ไม่ค่อยที่จะออกมาแสดงเรียกร้องให้ได้รับรู้ว่า เฮ้ย ! ข้าคือความเหงา แวะเวียนมาหาเอ็งแล้วนะ   แต่กลับกลายเป็นเราใช้ความเงียบเพื่อนึกถึงกับความเหงา แล้วให้ความเหงาเข้ามาหาเรา

ละจากเรื่องเหงาๆดีกว่าครับ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ผมเริ่มสื่อสารกับความเหงาอีกแล้ว

วันนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงต้องมาเขียนอะไรแบบเดิม ๆ จะเห้นได้ว่าอะไรที่ผมเขียนมักจะมีความเงียบกับความเหงาติดมาอยู่เสมอ อย่างกับว่ามันขี่คอติดตามไปทุกที่อย่างนั้น

เอาเป็นว่าตอนนี้ผมกำลังเบื่อที่จะอยู่เงียบๆดีกว่า

ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่านเงียบๆ ด้วยกัน

เป็นคุณจะทำยังไงดี เหอะๆๆ

ที่มา: http://www.pantip.com/cafe/siam/topic/F6971064/F6971064.html

-1-

“”เฮ้ย พวกมึงมาอ่านนี่ดู”
เสียงรุ่นพี่เรียกตัวให้ไปอ่านข้อความที่ปรากฎบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มันเป็นข้อความที่ถูกส่งต่อๆกันมาผ่านทางจดหมายอิเล็คทรอนิคส์ของรุ่นพี่ของผม ซึ่งมาจากการส่งต่อๆกันมาจากเพื่อนที่สนิทที่บันทึกชื่อที่อยู่อิเล็คทรอนิคส์เพื่อสะดวกในการติดต่อ เนื้อความจั่วหัวด้วยข้อความที่ชวนให้แพ่งสายตาอ่านรายละเอียด

“โลกวิกฤต  ฤๅจะสิ้นโลกในปี 2014!!!”

ข้อความกล่าวคร่าวว่า องค์การ Nasa ได้ออกมาประกาศข่าวว่า ในปี 2014 โลกจะมีการเปลี่ยนแกนขั้วแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างกะทันหัน ซึ่งอาจจะคล้ายกันในยุคที่ไดโนเสาร์สูญพันธุ์

“ในช่วงที่สนามแม่เหล็กกำลังเปลี่ยน สนามแม่เหล็กมันช่วยป้องกันโลก แต่ช่วงที่มันเปลี่ยนนั้น ันจะไม่มีแรงป้องกัน ทีนี้ละมึง พวก อุกกาบาตนอกโลกก็จะพุ่งเข้าหาโลก” รุ่นพี่อีกคนอธิบายเพิ่มเติมจากข่าว

ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ถ้าเกิดเหตุการณ์เช่นนั้น ดวงดาวสุกสกาวที่เราต่างใฝ่ฝันหา ก็คงจะลอยตกลงมาให้เราได้เชยชมอย่างใกล้ชิด
ซึ่งคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

-2-

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงมึงจะทำยังไงว่ะ?” มีคนเปิดประเด็นสนทนาขึ้นมา
“กูคงจะกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัวก่อนตาย”
บางทีเราก็แปลก ในช่วงเวลาปกตินั้นเราไม่คิดถึงครอบครัว แต่เมื่อถึงจุดที่ย่ำแย่กลับนึกถึงครอบครัวเป็นอย่างแรก ไม่แน่ใจว่ามันสายไปหรือเปล่า
“แล้วมึงหล่ะนัส มึงจะทำยังไง” รุ่นพี่คนเดิมหันมาถามผม
“ผมคงรอให้กองทัพสหรัฐฯมาช่วยยิงจรวดใส่อุกกาบาต หรือให้มันเปลี่ยนแกนขั้วสนามแม่เหล็กมั้ง”
“ไอ้บ้า !” รุ่นพี่ร้องพร้อมกัน “โลกนะไม่ใช่นาฬิกาจะได้เปิดฝาแล้วเปลี่ยนถ่านได้”
“ไอ้พวกอเมริกาจะทำอะไรเป็น  วันวันก็มีแต่ข่มเหงประเทศอื่น เพราะกลัวว่าเขาจะใหญ่กว่าพวกมันแค่นั้นเอง”พี่คนที่ถามคำถามพูดพร้อมทำสีหน้าเกลียดพวกมะกันเข้าไส้
“แล้วไอ้คนถามละว่ะ มึงจะทำยังไง” พี่คนที่ตอบคนแรกถาม
“กูไม่ทำยังไง กูก็จะอยู่ยังงี้ไปแหล่ะ เกิดอะไรก็แล้วแต่บุญแต่กรรมวะ”

-3-

     ม่านราตรีที่เงียบสงบ ผมแยกตัวออกจากวงสุราของรุ่นพี่ที่กำลังกอนไปคุยไปอย่างออกรสชาติ โลกของเราก็ช่างแปลกนัก มีหลายสิ่งที่เราไม่เข้าใจโลก เรารู้จัก ค้นหาทุกสิ่งที่อยู่นอกโลก แต่ที่ๆเราเหยียบอยู่นั้น เรากลับไม่รู้จักอะไรเลย คงเพราะเราไม่รู้จักเราถึงได้ทำร้ายโลกขนาดนี้ มีคนเคยบอก “เราจะรู้จักโลกทำไม แม้แต่ใจคนเราเราก็ยังไม่รู้จักเลย”
สายตาที่เหม่อมองสูงดั่งอยู่เสมอดวงดาว ผมลดสายตาลงมามองที่พื้นโลก
สายตาที่มองผู้คนที่วุ่นวาย ประกอบด้วยเสียงด่าทอของสามีภรรยาที่ไม่ค่อยหยุดฟังเสียงร้องไห้ของลูก เสียงแตรรถที่เปล่งเสียงออกมาเพื่อที่จะไล่รถคันหน้าที่ออกตัวหลังไฟเขียวช้า หรือภาพคนแก่อุ้นหลานนั่งขอเศษทานตามตลาดนัด

แม้แต่จิตใจคนเราก็ยากแท้หยั่งถึง จะสนใจไปทำไมกลับไอ้โลกและดวงตะวัน

-4-

“มึงจะคิดไปทำไมให้วุ่นวายวะ เอ้า ! ชนแก้วโว้ย” น้ำเสียงของรุ่นพี่ที่แสดงออกถึงแอลกฮอล์สูบฉีดเข้าเส้นเลือดอย่างเต็มที่ และแสดงออกทางใบหน้า
ครับ เราจะไปคิดทำไม ถ้าวันนี้เราทำดีที่สุด
อะไรที่เกิดคงไม่ใช่ปัญหา
แล้วคุณหล่ะครับ คิดอย่างไร ถ้าปี 2014 โลกจะหายไป ?

ด้วยความมืดมิดของมุมห้อง
หรือความมืดมัวในจิตใจฉัน
ด้วยความเงียบงันของสรรพสิ่ง
หรือความเงียบงันในตัวฉัน
ด้วยเสียงที่เงียบงัน
ฉันรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เบียดบังในมุมห้อง
ความเงียบเหงาที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกคนเดียว
ลมหายใจเข้าออกของฉัน
เสียงเนื้อผ้าที่เสียดสีกันเมื่อฉันขยับกาย
เสียงสายลมที่ผ่านพัดเข้ามาประทะบานประตู
เสียงบายประตูที่ประทะกับขอบผนังปูนอย่างรุนแรง
เสียงผู้คนพูดคุยกันที่กั้นด้วยฉากประตูหน้าห้อง
ฉันได้ยินทุกเสียง
แต่ในใจฉันไม่รับรู้อะไรเลย

เมื่อแสงดาวและจันทรา
ส่งสะท้อนแสงลงสู้แอ่งน้ำ
ฉันจ้องมองในความมืดมิก
ที่มีแสงจันทรืเป็นแสงเลือนลาง
ฉันจ้องมองอะไร
และฉันสัมผัสอะไร

ฉันจ้องมองความเหงา
ที่มันไม่เคยมีตัวตน
ฉันได้ยินความเหงา
ที่มันไม่เคยส่งเสียง
ฉันสัมผัสความเหงา
ที่มันไม่มีแม้แต่ตันตน
ความว่างป่าวของความเหงา
ที่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้ในตัวมัน
ช่างน่าแปลกใจนัก
ในความไม่มีตัวตน
ฉันในตอนนี้กลับเหมือนโดนกอดรัดร่างอยู่
ฉันไม่รู้สึกอึดอัด
เพียงแค่ฉันกลับกลายเป้นตัวตนของมัน
ตัวตนของความเหงา

ฉัน…คือความเหงา

   งานเยอะจังเลย งานหนังจังเลย

            ผมไม่ค่อยรู้สึกอะไรหรอกครับ เพียงแต่ได้ยินเพื่อนชอบบ่นกันว่างานและก้เรียนเยอะ แต่ผมรู้สึกว่างานมากเหมือนกัน อาจจะรู้สึกเพราะเพื่อนชอบพูดใกล้ๆให้ได้ยินมั้ง แต่เรื่องเรียนก็สนุกดี (มีเรียนจันทร์-อาทิตย์ ครับ เยอะอยู่)

           ไม่มีอะไรจะเขียนครับ ช่วงนี้อาจจะเพราะ เรียนมากไปจนตัวเองรู้สึกขี้เกียจเรียน จนพาลโดดเรียนไปแล้ว 1 วิชา

แต่สิ่งที่เสียดายที่หามันไม่พบไม่รู้ว่าซ่อนอยู่ที่ไหนก้คงจะเป็นไอ้ความคิดที่จะเขียนอะไรซักอย่างนี้แหล่ะครับ ก็ตั้งใจจะพิมพ์อะไรแล้ว แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร ทุกครั้งที่ตั้งใจจะเขียนอะไรผมจะมีแบบไว้แล้วว่าจะเขียนเรื่องอะไร แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยจะมี ตอนนี้กำลังค้นหามันครับ โดยเริ่มแรกก็คงตามหาจากการเริ่มเขียนนี้แหล่ะครับ น่าจะใกล้เจอแล้ว

          บางทีการที่เราเขียนอะไรที่เป้น สาธารณะ สิ่งที่ผมว่าทุกคนที่เขียนอะไร ทำอะไรเหมือนผม ก็คือการคาดหวัง หวังว่าจะมีใครซักคนที่เข้ามาอ่านผลงานของเราที่เราเขียน ถึงแม้จะไม่ค่อยมีสาระที่จะนำเอาไปใช้ แต่ถ้าใครอ่านก็คงจะดี

        ก้เหมือนกันครับ ผมคาดหวังในการเขียนของผม อย่างน้อย ใครเข้ามาผมก้ดีใจครับ ยิ่งตอบ หรือ แสดงผลตอบกลับยิ่งดีใจใหญ่ครับ

           ช่วงนี้บ่นมากไปหน่อยขอโทษด้วยน่ะครับ

                                                                                                                22:14  – 08-07-51

         ช่วงนี้ฝันทุกคืนเลยครับ

          อาจเป็นเรื่องปกติของทุกคนที่นอนหัวถึงหมอนแล้วหลับฝันหวานไปเลย แต่คนที่นอนไม่ค่อยหลับอย่างผมนั้น แค่การได้ฝันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยจะได้เจอะเจอประมาณเหมือนดาวหางแวะทักทายเฉียดผ่านโลกนั่นแหล่ะครับ

         แต่การฝันของผมในช่วงนี้มันเป็นฝันที่ผมไม่ค่อยเจอะเจอ ส่วนมากที่เคยฝันก็คงเป็นเรื่องที่มีความสุข แต่ไม่เคยเปียกนะครับ เค้าบอกว่าเมื่อเราฝันเรื่องที่เรามีความสุข ตื่นเช้าขึ้นมาเราก็จะมีความสุขกับเรื่องราวที่ฝันถึงแม้ว่าฝันนั้นเราจะจำไม่ได้ก็ตาม

       คงเป็นเช่นนั้นครับ ในแต่ก่อนที่ผม(นานจะ)ฝันซักที เมื่อฝันถึงเรื่องดีดี ตื่นขึ้นมาก็มีความสุข แต่ไม่ต้องถามผมว่าผมฝันอะไรหรอกครับ ผมลืมมันไปตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วครับ  แต่ถึงอย่างไรกลิ่นอายของความสุข แม้ตัวตนแห่งความสุขมันผ่านลอยไปจากเราแล้ว  ละลองความสุขก็ยังลอยปลิวผ่านเข้ามาให้เราได้รู้สึกมีความสุขตลอดครับ

     แต่ช่วงนี้ ผมฝันแต่เรื่องที่ชวนหดหู่ ซึ่งไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงฝันเรื่องราวที่ชวนเศร้าเช่นนั้น บางเรื่อง เมื่อตื่นขึ้นผมก็ร้องไห้เพราะรู้สึกรับไม่ได้กับความฝันที่เราฝัน เหมือนกับบางคนที่ไม่ยอมดูละครน้ำเน่า เพราะว่ารับความทุกข์ของนางเอกไม่ได้

    ผมก็เช่นกันครับที่ยอมรับในความทุกข์ของความฝันไม่ได้

    บางทีโลกของเรานั้นก็โหดร้าย

    และเช่นกัน โลกของความฝันก็โหดร้ายไม่แพ้กัน

   …

             เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับพยายามนึกเรื่องที่ฝันเมื่อคืนนี้ ฝันที่ทำให้ผมซึมไปทั้งเช้า แต่ผมนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ก็คงเหมือนที่บอกว่า แม้ตัวตนความสุขจากไป ละอองความสุขยังปลิวให้เรารู้สึก…แต่แค่เปลี่ยนนิดหน่อยคือความหดหู่

         มีบางคนเคยบอก (ไม่แน่ใจว่าคนเดียวกับที่พูดเรื่องฝันตอนต้นหรือเปล่า) สิ่งที่เราคิดไว้ตอนก่อนที่จะนอน ทำให้เราเอาไปคิด

       แทบจะสาบานว่าก่อนนอนผมไม่เคยคิดเรื่องอะไรเลยครับ

       แต่กลับฝันเจอทุกคืน

     เรื่องบางอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน

     แต่จะมีใครซักกี่คนที่เข้าใจว่า ความฝันนั่นแหล่ะ ที่ทำให้จิตใจในตอนนี้ผมเป้นดั่งความฝัน

    ความฝันที่หดหู่ กลับทำให้ ความรู้สึกผมพลันเกิดขึ้นตาม

     หวังว่าคืนวันนี้ผมคงไม่เจอกับความฝันนั้นอีกนะครับ…

ฟังชื่อเหมือนรุนแรงครับ และไม่เกี่ยวกับพันธมิตรแน่นอน เหอะๆ

เพียงแค่ผมกำลังจะลองสู้กับความรักสักครั้ง

ไอ้เจ้าความรักที่มันทำให้ผมช้ำชอกระกำใจนั่นแหล่ะครับ ที่ผมต้องสู้กับมัน

ผมต้องพิชิตให้ได้

ผมไม่แน่ใจนะครับว่าคนที่ตั้งมั่นในชีวิตจะต้องมีความคิดที่เผื่อไว้ยามผิดพลาดหรือเปล่า

แต่ผมคิดว่า คงไม่หรอกมั้งครับ

เพราะว่าบนผู้เขาที่สูง ไม่มีนักเดินทางคนไหนหรอกที่จะมองกลับลงไปข้างล่าง เพราะถึงแม้ตก เราก็ภูมิใจที่เราไปลองปีนมันขึ้นมา

ถ้าผิดหวังขึ้นมา ผมก็ไม่ตายหรอกครับ

แค่รักษาพยาบาลนิดหน่อยแค่นั้นเอง…

ณ ห้วงรัตติกาลแห่งความหวัง

ราตรีที่มิไร้สุรเสียง
เสียงดนตรีที่บรรเลงจากเสียงกระทบของหยาดน้ำฝนลงสู่พื้นดิน
ไอละอองปลิวแผ่ซ่านผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง
เมื่อสัมผัสใบหน้า…ก็พลันรู้สึกเย็นซ่านเข้าหัวใจ

สายฝนพลันหยุดแล้ว
คงเหลือแสงที่ว่างเปล่า
เป็นเสียงราตรีมอบให้ในคืนที่ม่านรัตติกาลปิดสนิท
หยาดพิรุณที่กระทบสู่เบื้องธรณี
พลันได้กลิ่นไอดินหอมกรุ่นน่าสูดดม
รัตติกาลมีเสียง
มันถูกกำหนดมาหรืออย่างไร
หรือเพียงแต่โดนกลั่นแกล้งด้วยโชคชะตา…

ลมหายใจที่แผ่วเบา กำกับด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ
เสียงร้องไห้ของทารกน้อย ที่เพิ่งลืมตาสัมผัสกับชีวิต
เสียงร่ำไห้เศร้าโศกของผู้ที่ผูกพันธ์
ทวยเทพผู้สังคีตช่างแปลกนัก
เสียงที่เหมือนกัน…แต่ความหมายช่างแตกต่างกันนัก

ห้วงแห่งราตรีเจ้าเอ๋ย
ม่านแห่งรัตติกาลค่อยๆแหวกม่านออกช้าๆ
แสงสุริยาประกายทอแสงแหวกนภาอย่างเงียบงัน
ส่งเป็นสัญญาณการเคลื่อนมาของอรุณรุ่งวันใหม่
รัตติกาลที่เคลื่อนจากไป…ความหวังมิได้รูดม่านจากจรลี

เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก
14-05-51 / 04.27 น.
โรงพยาบาลชัยภูมิ

———————————–

เอาบันทึกเก่าๆของตัวเอง ที่จริงแล้วเอาลงเกือบทุกบล๊อคของตัวเองครับ เลยเอามาลงตรงนี้ด้วย เหอะๆ