เอ่อ
เอ่อ
เรามายืนอยู่ตรงนี้
อยู่อยู่ท่ามกลางผู้ึคนมากมาย
แต่ความรู้สึกที่เหมือนมีเราอยู่เพียงสองคน
ในวันที่..
ในที่ผมพยายามบอกอะไรกับเธอ
เสียงของความเงียบงัน
บรรยากาศที่คนมากมาย
แต่หูของผมกลับอื้ออึง
ผมไม่ยินเสียงอะไร
มีเพียงเสียงของหัวใจที่กำลังกำกับจังหวะ
จังหวะของชีวิตผมที่น่าลุ้นระทึก
หัวใจกำลังจะกำกับชีวิตของผม
อากาศแสนร้อน
แต่ผมกับหนาว
มันเป็นความหนาวที่มาพร้อมกับความร้อน
เหงื่อผุดออกมา
แต่ข้างในมันช่างหนาวยิ่งนัก
วันนี้เป็นวันที่ผมเตรียมพร้อมมากที่สุด
เตรียมพร้อมที่จะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ
ผมเตรียมตัวมาตั้งนาน
เตรียมมาตลอดทั้งชีวิต
ที่จะพูดอะไรกับเธอ
ตอนนี้เธอมายืนอยู่ต่อหน้าของผม
สายตาของเธอเหมือนกับรอคอยวลีที่จะเอ่ยออกมาจากปากของผม
ท่าทางเหมือนกับรอคอยคำตอบของผม
มันทำให้ผมช่างตื่นเ้ต้นเสียเหลือเกิน
แต่ถึงเวลาที่ผมต้องพูดออกไป
คำที่ผมเตรียมไว้ตลอดเวลา
คำพูดที่พร้อมที่จะพูดออกมาตลอดทั้งชีวิ
คำพูดที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผม
กับเธอคนนั้น
…
..
.
เธอยืนอยู่ที่เดิม
ที่ที่ผมพูดอะไรกับเธอ
ผมเดินหันกลับหลัง
มันช่างน่าเสียใจที่สิ่งที่ผมเตรียมที่จะพูดกลับไม่เกิดผลสำเร็จ
แต่มีเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นมาขณะที่ผมหันหลังกลับ
เสียงของเธอคนนั้น
เสียงที่ผมรอคอย
“เธอ”
ผมรอคอยคำพูดต่อไปของเธอ
“ฉันจะให้เวลาเธอย้ายของภายในวันนี้”
“เธอรีบย้ายของออกไปให้่เร็วที่สุด”
“ไม่จ่ายค่าห้องมาสามเดือน”
“ยังจะมาขอผ่อนผันอีก”
มันไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการเลยซักนิด