เมื่อตื่นขึ้นมาหัวใจก็ยังมีรัก

คุณเคยอยู่คนเดียวเงียบๆ หลายๆวันไหมครับ

ตอนนี้ผมกำลังทำอย่างนั้นอยู่

ไม่ต้องตกใจหรือแปลกใจที่ทำไมผมถึงต้องทำอย่างนั้น เพราะส่วนมากคนที่ทำแบบนั้นก็คือ คนที่เครียด หรือไม่ก็คนที่อกหัก

แต่ผมไม่ได้เป็นทั้งสองอย่างครับ

ผมก็แค่อยากจะลองใช้ชีวิตแบบเงียบๆคนเดียวในห้อง

สองวันที่ผมได้ลองทำมา ผมรู้สึกว่า ความเงียบมันก็คือเสียงเสียงหนึ่ง หรือที่เรียกว่า เสียงเงียบ เสียงเงียบก็คือเสียงที่หูเรารับรู้ไม่ได้ คงเหมือนปลาโลโม เอ้ย โลมา ที่ส่งคลื่นเข้าหากัน แต่ต่างกันที่ปลาโลมาส่งคลื่นเพื่อสื่อสารกับปลาโลโม เอ้ย โลมา แต่ว่าผมใช้ความเงียบสื่อสารระหว่างผมกับ ความเหงา

แต่ความเหงามักที่จะรับรู้ก็เมื่อตอนผมคึดถึงมัน แต่ไม่ค่อยที่จะออกมาแสดงเรียกร้องให้ได้รับรู้ว่า เฮ้ย ! ข้าคือความเหงา แวะเวียนมาหาเอ็งแล้วนะ   แต่กลับกลายเป็นเราใช้ความเงียบเพื่อนึกถึงกับความเหงา แล้วให้ความเหงาเข้ามาหาเรา

ละจากเรื่องเหงาๆดีกว่าครับ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ผมเริ่มสื่อสารกับความเหงาอีกแล้ว

วันนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงต้องมาเขียนอะไรแบบเดิม ๆ จะเห้นได้ว่าอะไรที่ผมเขียนมักจะมีความเงียบกับความเหงาติดมาอยู่เสมอ อย่างกับว่ามันขี่คอติดตามไปทุกที่อย่างนั้น

เอาเป็นว่าตอนนี้ผมกำลังเบื่อที่จะอยู่เงียบๆดีกว่า

ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่านเงียบๆ ด้วยกัน