ฉัน…คือความเหงา
ด้วยความมืดมิดของมุมห้อง
หรือความมืดมัวในจิตใจฉัน
ด้วยความเงียบงันของสรรพสิ่ง
หรือความเงียบงันในตัวฉัน
ด้วยเสียงที่เงียบงัน
ฉันรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เบียดบังในมุมห้อง
ความเงียบเหงาที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกคนเดียว
ลมหายใจเข้าออกของฉัน
เสียงเนื้อผ้าที่เสียดสีกันเมื่อฉันขยับกาย
เสียงสายลมที่ผ่านพัดเข้ามาประทะบานประตู
เสียงบายประตูที่ประทะกับขอบผนังปูนอย่างรุนแรง
เสียงผู้คนพูดคุยกันที่กั้นด้วยฉากประตูหน้าห้อง
ฉันได้ยินทุกเสียง
แต่ในใจฉันไม่รับรู้อะไรเลย
เมื่อแสงดาวและจันทรา
ส่งสะท้อนแสงลงสู้แอ่งน้ำ
ฉันจ้องมองในความมืดมิก
ที่มีแสงจันทรืเป็นแสงเลือนลาง
ฉันจ้องมองอะไร
และฉันสัมผัสอะไร
ฉันจ้องมองความเหงา
ที่มันไม่เคยมีตัวตน
ฉันได้ยินความเหงา
ที่มันไม่เคยส่งเสียง
ฉันสัมผัสความเหงา
ที่มันไม่มีแม้แต่ตันตน
ความว่างป่าวของความเหงา
ที่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้ในตัวมัน
ช่างน่าแปลกใจนัก
ในความไม่มีตัวตน
ฉันในตอนนี้กลับเหมือนโดนกอดรัดร่างอยู่
ฉันไม่รู้สึกอึดอัด
เพียงแค่ฉันกลับกลายเป้นตัวตนของมัน
ตัวตนของความเหงา
ฉัน…คือความเหงา
เมื่อรู้สึกว่างานหนัก
งานเยอะจังเลย งานหนังจังเลย
ผมไม่ค่อยรู้สึกอะไรหรอกครับ เพียงแต่ได้ยินเพื่อนชอบบ่นกันว่างานและก้เรียนเยอะ แต่ผมรู้สึกว่างานมากเหมือนกัน อาจจะรู้สึกเพราะเพื่อนชอบพูดใกล้ๆให้ได้ยินมั้ง แต่เรื่องเรียนก็สนุกดี (มีเรียนจันทร์-อาทิตย์ ครับ เยอะอยู่)
ไม่มีอะไรจะเขียนครับ ช่วงนี้อาจจะเพราะ เรียนมากไปจนตัวเองรู้สึกขี้เกียจเรียน จนพาลโดดเรียนไปแล้ว 1 วิชา
แต่สิ่งที่เสียดายที่หามันไม่พบไม่รู้ว่าซ่อนอยู่ที่ไหนก้คงจะเป็นไอ้ความคิดที่จะเขียนอะไรซักอย่างนี้แหล่ะครับ ก็ตั้งใจจะพิมพ์อะไรแล้ว แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร ทุกครั้งที่ตั้งใจจะเขียนอะไรผมจะมีแบบไว้แล้วว่าจะเขียนเรื่องอะไร แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยจะมี ตอนนี้กำลังค้นหามันครับ โดยเริ่มแรกก็คงตามหาจากการเริ่มเขียนนี้แหล่ะครับ น่าจะใกล้เจอแล้ว
บางทีการที่เราเขียนอะไรที่เป้น สาธารณะ สิ่งที่ผมว่าทุกคนที่เขียนอะไร ทำอะไรเหมือนผม ก็คือการคาดหวัง หวังว่าจะมีใครซักคนที่เข้ามาอ่านผลงานของเราที่เราเขียน ถึงแม้จะไม่ค่อยมีสาระที่จะนำเอาไปใช้ แต่ถ้าใครอ่านก็คงจะดี
ก้เหมือนกันครับ ผมคาดหวังในการเขียนของผม อย่างน้อย ใครเข้ามาผมก้ดีใจครับ ยิ่งตอบ หรือ แสดงผลตอบกลับยิ่งดีใจใหญ่ครับ
ช่วงนี้บ่นมากไปหน่อยขอโทษด้วยน่ะครับ
22:14 – 08-07-51
